Dichterbij de hemel 2. Te moe.

Hoi, hier ben ik weer. Moet even vertellen van wat er de laatste dagen gebeurd is.

Ben nog hartstikke moe van de gebeurtenissen van donderdag nacht. Zo raar!! Zie het beeld van zijn dochter voor me. Toch gek dat ik een vreemde door kanker zie doodgaan, terwijl ik op een of andere rare manier daar door God of het lot niet bij mocht zijn. Stom!! Maar goed, vrijdag was weer zo’n typische dag.

Het begon allemaal toen ik een moslima arts in opleiding  aan mijn bed kreeg. Ik had je toch verteld dat ik vorig jaar zo afgevallen was?  Of ben ik het vergeten? Ben het ff kwijt, sorry. Vanwege dat afvallen willen de artsen weten of mijn longembolieën het gevolg zijn van bepaalde oorzaken. Ik heb niet helemaal meegekregen wat.  Zij was dus de eerste in een rijtje.

Het was hartstikke raar. Ik moest mijn broek uitdoen en ze begon mijn prostaat te bevoelen. Ik liet het helemaal over mij heen komen. Moe, zonder enig idee in mijn hoofd en mijn lijf. Raar!!! Ik schoot niet eens terug in herinneringen. Zag hem niet eens voor me met bij behorende stem en geur.  Even hier over stoppen. Anders duw ik mezelf weer terug in die hel.

Zondag voor de kerkdienst naar de kerkzaal gebracht. Tussen het snakken naar adem door kunnen zingen

Maandag kreeg ik de colonoscopie. Zag er ook weer vanwege bovenstaande tegen op. Dus verdoving en hopelijk geen zogenaamd grappige opmerkingen krijgen, zoals lang geleden. Toen zat ik wel vol herinneringen. Kon wel janken. Wat voelde ik me vies toen! Zag hem toen wel voor incl. lichaamsgeur.. Ik zou hierover ophouden. Moet verder.

Het onderzoek zou vroeg zijn.  9 uur werd 12 uur en werd 16 uur…  Uitgehongerd kwam ik terug op de zaal. Ik heb mijn eten voor mijn snufferd. Wil gaan aanvallen en meteen werd het bord voor eerder genoemde snufferd weggehaald. Mijn pastoraal medewerker keek verbaast toe. Mocht alleen maar vla. Gastroscopie zou al vroeg in de ochtend zijn… Maar…. niet dus. Laat in de middag kwam ik pas aan bod. Eindelijk kon ik genieten…

Gisteren, woensdag , mocht ik naar huis. Lievelingszuster zei dat ze erg bezorgd was geweest. Snap dat niet helemaal. Ben alleen maar moe en gauw bekaf…

Maarre, kom je weer een keertje langs? Heb nog alle tijd voor je. Alleen het hardlopen wordt nog niks.  Alleen s.v.p. niet tijdens de Vuelta. Je moet er tenslotte toch  wat voor over hebben om rustig thuis de Tour en Vuelta te kunnen zien …..

________________________________________________________________________________________

 

 

 

 

Even stil

Even stil

Werd vanavond bij het verlaten van de kerk even stil. Ik werd aangesproken door iemand die me aansprak op het artikel in de krant.

Interview RBC

Ze vroeg me hoe ik aan de aantallen kwam. Ik vertelde haar dat ik die van het KWF had gekregen. Toen vertelde ze me dat haar man 1 van die 54 doden was.

Even stond de tijd en mijn hart stil.

Ze vroeg verder over het idee en waarom. Ik vertelde mijn verhaal, over de vlag, de hartenkretenwand…

Vol gedachten liep ik verder naar huis.

Thuis bedacht ik me, dat in 2014 nog zeker 2 bekenden bij die 140 zaten die kanker kregen. En een jaar later bij de overledenen van 2015.
2 die zeer kort voor hun sterven nog onze harten hebben gekregen.

Er was er nog 1 die buiten de statistieken van onze gemeente viel, maar net zo als hen in 2014 kanker kreeg en in 2015 eraan overleed. Ook met een hart van ons op tijd gekregen.

Zo dichtbij.

Even stil.

Ochtend

Het is heerlijk in bed. Ik droom een mooie droom.In de verte klinkt het geping van een kerkklok. Slapend tel ik het aantal keer. Ping, ping, ping, ping. 4keer. 4 uur?

Nog voordat ik mij kan afvragen of dat wel klopt, hoor ik het wek melodietje van mijn telefoon. Met half open ogen duw ik mij het bed uit. Wil helemaal nog niet wakker worden. Ik dwing me terug in de droom. Al dromend was ik en kleed ik mij aan.

Ik wil nog steeds niet wakker worden. Hou mijn ogen half open. Snij met een broodmes het brood en maak het lunchpakket en ontbijt klaar. Het lukt me dat zonder onbedoeld vlees en bloed te doen. Ik denk aan het allermoeilijkste dat nog komen moet en iets wat mij elke werkdag stress geeft. Het moment van jas aantrekken, huis uitgaan en wegrijden.

Onderweg denk ik aan de cappuccino die op het werk op mij wacht. Geniet en weet dat ik toch wakker zal moeten worden en genieten van een mooie werkdag.

Dichterbij de hemel kom ik niet.

Hoi, hoi, hier ben er weer.

Heb een rare dag achter de rug. Als eerste kwamen ze van de ziekenomroep langs. Of ik een verzoekje wilde aanvragen. Nou dat was simpel genoeg. Natuurlijk ‘Dichterbij de hemel kom ik niet’ van Maarten Peters. Heb ze van mijn deelname verteld. Liet ze ook jullie reacties zien. Glom helemaal.

Heb ook weer de nodige kaarten gehad! Kreeg al een opmerking dat ik heel veel vrienden had. Hebben ze niet eens al jullie reacties op Facebook gezien!!!! Voel me gedragen.

In de middag kreeg ik een nieuwe overbuurman. Zijn pijnstilling vanwege kanker moest opnieuw afgeregeld worden. Hij had veel pijn. Was, logisch gezien zijn toestand, een beetje humeurig. Ik net iets te opgelaten.

Dat opgelaten zijn, heb ik trouwens al sinds zaterdag. Voel me op mijn gemak. Zei al tegen mijn liefste lief, dat je er wat voor over moet hebben om de Tour de France te kunnen zien….

De plaat heb ik niet meer kunnen beluisteren. Was zo ontzettend moe. Kon weer amper liggen van de pijn. Paar keer naast mijn pcm, weer een paar keer morfine gekregen. Een verpleger, vertelde me dat hij de plaat en verhaal had gehoord. Rustig sliep ik in.

SONY DSC

Totdat ik wakker werd door het geschreeuw van pijn van mijn overbuurman. Heb gelijk op de alarmknop gedrukt. Ze waren er snel bij. Maar het mocht niet meer baten.

Toen ik zijn dochter in het holst van de nacht stilletjes zijn kast zag leegruimen, hoorde ik in mijn hoofd Maarten Peters weer dichterbij de hemel zingen. Vroeg me af of zij dit lied ook een keer op weg naar Alpe d’Huez mee zou zingen. Viel daarna in diepe slaap.

Vertel jullie later van vandaag. Dan vertel ik jullie ook wat ik vergeten ben over leuk bezoek. Vergeet ik nooit meer..

Tot morgen!

Terugkijken

Het is alweer woensdag 10 juli. Zat even lekker in mijn alpe d’HuZes loopkleding in een stoel bij het raam. Geen last van de zuurstof en infuus.

Werd ik door een jong wicht van een verpleegster het bed in gejaagd. ‘Rust houden!’ :zei ze een beetje geirriteerd. Voelde me net weer een klein kind.

Toen belde die blonde engel.

Die engel die meestal bij de Runners en Wandelaars trainingen aawezig was. Die, samen met dat andere mooie mens, ons de ogen tijdens die trainingen opende. Onze motivatie veranderde. Saamhorigheid was de kern geworden.

Die engel.

Ik zie me weer op woensdag 5 juni. O, wat was ik verschrikkelijk zenuwachtig. Vooraf in de bezinningstent, bij de rotonde, 2 harten gemaakt. De eerste was voor de Runners en wandelaars van Alpe d’HuZes. Saamhorig had ik er op geschreven. En eentje voor haar, die blonde dus. Heb haar dat hartje, na mijn 2e keer opgespeld. Voelde zo goed…..

Ik mijmer weg, sorry. Ze belde me dus. Het was de 3e keer dat ik in die 5 dagen, vakantiekamp/ longafdeling zo’n beetje onderuit ging. De 1e keer datfysiek. Nooit geweten dat 4 meter zo’n verdomd eind lopen was. Was gesloopt. De 2e keer door een kaart met een hartje van de verkenningsklim. Kreeg ik van die andere dame met een hoofdletter dus. Ontvangen saamhorigheid komt hard binnen! Was niet eens doelgroep van Alpe d’HuZes.

Bij de engel kwamen de tranen. Knock out in de 3e ronde. Ze zit diep, diep in mijn hart. Mooi mens, die het verdient een hele, hele grote knuffel te krijgen.

Helpen jullie mee?

Tot morgen.

Gedenken.

Gedenken

Vanavond heb ik de Paaskaars ontstoken. Op de avond voorafgaand aan mijn overlevingsdag, gedenk ik iedereen die hun longembolieën niet hebben overleefd, zoals bijvoorbeeld Laura: http://np.netpublicator.com/netpublication/n51449173

De kaars brandt voor iedereen die het is overkomen. Jong of oud. Of het nou kwam door kanker(vaak het laatste zetje), door genetische aanleg, door diep veneuze trombose, de pil of door een stom toeval, door welke oorzaak dan ook.

De kaars brandt voor iedereen die leeft in angst voor een recidief. Voor iedereen, die iemand hieraan verloren heeft.

Vanavond brandt mijn kaars.

Willen jullie hen ook gedenken?

Vanavond, morgen of sta in ieder geval bij hen stil op 13 oktober tijdens Wereld trombosedag.

Stoer

Hijgend, puffend, ploeterend en tierend werk ik me vooruit.” Wielrenners flitsen mij fluitend voorbij. Ze hebben lol.Ik had net toch tegenwind? Dan moet ik nu toch de wind in de rug hebben?” Vertwijfeld zie ik de grote col naderen. Nee, ik kan niet meer terug. Ik moet aan die helse klim beginnen. Het laatste beetje energie wordt gemobiliseerd. Ik schakel terug naar de lichtste versnelling. Wat is dit steil zeg! Denk aan afstappen en opgeven, totdat ik een kleuter vrolijk de dijk over zie gaan. Stoer denk ik: “Opgeven is geen optie!” en hou vol. Gewonnen!!!

Gebroken daal ik af, uitgeput.

 

Vluchten kan niet meer!

 

Donderdag 5 juni 2014, Neuchâtel, funiculaire de Chaumont

We staan bij het kabeltrein station in La Coudre foto’s te maken, voordat wij mee omhoog gaan. Ik heb mijn lekkere ad6 vest aan.

Plotseling komt er een vrouw gillend op mij af.

Hee, moet jij nu niet in Alpe d’Huez zijn?! Mijn neefje doet ook mee. Ik heb vanmorgen nog gekeken op internet en ik volg hem bij de beklimmingen!”

Maandagmiddag 31 mei 2016, Zürich HB
Jolanda en ik lopen een coupé binnen in de trein naar Luzern.
Een jonge vrouw, Nederlandse studente aan de ETH, spreekt ons in het Nederlands aan vanwege onze ad6 kleding. Familie van haar doet donderdag 2 juni ook mee aan Alpe d'HuZes. Het wordt een mooi warm gesprek.

Zaterdag 4 juni. 
Wij zijn in onze ad6 kleding in Pollegio tijdens het grote openingsfeest van de Gotthard Basis Tunnel. 
Ik laat iets vallen en een vrouw raapt het op en reikt het mij aan. 
Ze vraagt in het Nederlands wat Alpe d'HuZes is. Ze woont al een hele tijd in het buitenland en kent het niet.  Zij en haar Engelstalige man luisteren aandachtig naar ons verhaal.  Ze wil meer weten.
Daarom maakt ze een foto van mijn jack met de URL van de ad6 site.

Weet dat je elke keer als je tijdens Alpe d'HuZes omhoog gaat of als je vrijwilliger aan de slag bent dat anderen in het buitenland aan je denken en meeleven. We worden meer gedragen dan we soms beseffen. 

Dat zie je pas als een keer er niet bij bent en  alleen maar  ad6 kleding in het buitenland aan hebt.

Confrontatie

Zondag hoorde ik je weer, mijn lotgenote. Tijdens een aangrijpende inspirerende deelnemers bijeenkomst van Alpe d’HuZes, vertelde jij  over jouw motivatie voor Alpe d’HuZes. Je vertelde over je zoon. Mijn gedachten gingen terug naar de wandeling waar je over je zoon en je zelf vertelde. Hoe jij je zoon tijdens Alpe d’HuZes de laatste paar honderd meter van zijn klim hebt doen volhouden. Opgeven is geen optie. Ik zag het helemaal voor me.

Je vertelde terloops over je behandelingen. Over een bezoek vanwege vage klachten aan de huisarts.Het daar aan volgende bezoek aan de spoedeisende hulp. Je dacht naar huis te kunnen, niets bijzonders toch aan de hand. Dan de diagnose en directe opname. Geen tumoren, maar stolsels die je longslagaders verstopten, Geen dag te laat.Je hebt geluk gehad.

Je vertelde over de angst die daarna je leven binnen kwam, angst voor een recidief. Angst voor het niet herkennen en sterven. Je was er banger voor dan voor  je kanker.

Ik voelde een diep weggeduwde angst. Angst waarvan ik dacht dat ik die meer had. Die ik had weg gerelativeerd. Niet zeuren doorgaan.

Ik glij terug in mijn gedachten. Ontspannen lig ik rustig te wachten op de uitslag van de CT-scan. Voor de 2e keer terug vanwege een mogelijk recidief. Ik slaap bijna. “Mijnheer, uw lymfeklieren zijn vergroot. We verwijzen u door naar een internist.” Dit en andere symptomen worden herkend door een collega. “Dat had ik ook en dat….” Ik word bang, banger dan ik ooit voor mijn embolieën ben geweest. Ik wed om een reep chocola dat ze ongelijk heeft. Zielsgelukkig win ik de weddenschap.

Ik zoek mijn team weer op. Krampachtig mijn tranen bedwingend val ik in de armen van een maatje. Zoals ook bij anderen op deze dag, komen angst en verdriet  los.

Loslaten is moeilijk. Maar misschien is het nu tijd om de confrontatie met hulp van mijn lief en jullie aan te gaan. Is het nu de tijd dat ik kan loslaten.

Help je?

 

 

 

Brief aan mijn monument.

Dag maatje

Plotseling was je er, onverwacht en  ongewenst, in mijn leven geplant.Je ontstaan was kort maar hevig.

Onzichtbaar voor het blote oog, ben je. Toch ben je er wel degelijk. Je bent door anderen betrapt, kort na je ontstaan. Zelfs op foto ben je vastgelegd! Ik voel alleen, dat je er bent. Tot een klein jaar na je ontstaan, heb ik je vervloekt. Heb het uitgegild van pijn en angst als jij weer van je liet horen.

Je hebt vrienden gekregen. Mensen om mij heen die zeggen dat je gelijk hebt als je van je laat horen. Zelfs als je me pijn doet en ik je vervloek, geven ze jou nog gelijk. Dan zeggen ze dat ik maar had moeten luisteren!

Ik beken!! Ik ga nog steeds te vaak over mijn fysieke grens. Blijf te lang doorlopen. Maar kan het iets minder pijnlijk? Alsjeblieft…..

Mijn monument, zelfs als je niets zegt  word ik soms stil als ik hoor van mensen die jouw maker niet overleefd hebben. Dan denk ik aan Laura http://np.netpublicator.com/netpublication/n51449173 en al die anderen. Ik heb geluk gehad.

Verder ga ik. Samen met jouw de jaren door. Onverbrekelijk verbonden.

Tijdloper

P.S. Wil je mij s.v.p. op tijd waarschuwen als je maker weer toevallig in de buurt is? Ik heb hem namelijk al een keertje gemist. Als dat weer zou gebeuren zou dat doodzonde zijn.

Tot straks 🙂